Alle tijd is kostbaar

De regen tikt op de ruit, terwijl ik knus en gezellig binnen zit. Warm. Huiselijk. Tussen mij en het glas zit een wereld van verschil. Ik zie de mensen voorbij wandelen. Sommigen gehaast om de regen te ontwijken en hun kapsel niet in de war te brengen. Anderen kan het niets schelen, een attitude die ik wel kan hebben. Een bliksemschicht voert mij naar een andere realiteit. Twee verdiepingen hoger zit een oud vrouwtje op dezelfde plek als ik naar buiten te kijken. Ze ziet dezelfde mensen ook. Zijzelf  is niet gehaast, ze heeft tijd, iets waar ik soms zo ademloos naar snak. En toch, ik benijd haar niet. Ik bedenk dan dat ik nog uren, dagen, ja-ren tijd heb. De mevrouw van het derde waarschijnlijk niet.

Soms troost ik mij aan de gedachte dat zij nu ook ziet wat ik zie. De mensen op straat, de regendruppels, het haasten, het leven van anderen. Ik stel me voor dat zij dan een nipje van haar theetje neemt. Dat ze het ook warm heeft, en knus en gezellig in een zeteltje voor haar venster zit. Dat ze wijselijk glimlacht om de onwetendheid en naïviteit van ieder die jonger is dan zijzelf. Dat ze zucht, niet van opluchting of vermoeidheid of ergernis, maar van geluk. Zij heeft het allemaal gezien, gedaan, beleef, geleefd. In mijn verbeelding knipoog ik naar haar. Alsof we een soort van geheime verbintenis hebben. Zij weet het.

We nippen gelijktijding aan onze tas thee. Nu, nu delen we tijd.

tumblr_ojy4ppKETC1qfdrwso1_500

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s