Early spring days are like long summer evenings.
We make the most of them
String out the hours to days
Make minutes matter
We let our worries hang out to dry
Let the breeze take our thoughts
To faraway places
Knit laughter out of straws of grass
We chase the blues away
With yellows and bags full of oranges
We feed ourselves markets
With the stall owners yelling as a side
We get freckled
Frolick-y
We own our paleness
Own our tales
Tell them in long stretched-out sentences
Make them last just that tip of the tongue bit
Longer
Until next winter
We make them last
We savour that first ray of sun
As if it were the last
We would ever get
We make them last
We make them last
We make them last

To do lijst: NIETS

Een betoog voor het simpelere leven. Maar dan echt. Waar ik het meest mee geworsteld heb het voorbije jaar moet wel het volgende zijn. Balans vinden. Ik vind dat zo verschrikkelijk moeilijk. Ik moet mijn beste zelf zijn op het werk, moet een aantal keer per week sporten, moet gezond eten (en dan liefst nog wat creatief zijn in de keuken, ah ja), moet een blog bijhouden, moet zorgen dat mijn lief, vrienden en familie af en toe van mij horen, moet op de hoogte zijn van wat er gebeurt in de wereld, moet liefst ook nog minstens 40 boeken lezen, moet er goed uit zien en de mode volgen én dat moet dan ook nog eens in een spik en span huis. Ik moet, moet, moet. Of liever, moest.

Er is werk aan de winkel. Ik gooi mijn to do lijstjes niet zomaar uit het raam. Ik ben een lijstjesmaker van nature. Het goed willen doen zit in mijn aard. Het beter willen doen nog veel meer. Mezelf vergelijken met anderen, constant. Balans vinden is moeilijk. Ik zwerm continue over en weer. Het ene moment ben ik ervan overtuigd dat ik yogi wil worden. Elke dag yoga, ik kan dat. En op dag 3 lukt het niet. Ik werk laat en vind de energie niet meer om ook nog op mijn hoofd te gaan staan. Ik leg mij er dan maar bij neer, yogi word ik niet. Maar of ik me er ook echt bij neer leg? Nee, schuldgevoel knaagt aan mij. Telkens weer. Bij elke onmogelijke vooropgestelde doelstelling die ik niet haal voel ik mij minderwaardig. Ik ben er van overtuigd dat anderen dit vast wel doen, en mijn sociale media kanalen lijken mijn vermoedens te bevestigen. Ik weet dat dat volkomen quatch is en dat ik van die schone schijn niets moet geloven, maar komaan, er is toch zeker iemand die het beter doet dan ik? En die doelstellingen, wie stelt die? Ik. En, besef ik teleurgesteld en in de war, wat gebeurt er als ik de doelstelling niet haal? HE-LE-MAAL NIETS.

Dus toen mijn vriend mij (nogmaals) op de feiten drukte: “Gaat de wereld echt vergaan als je de afwas één avond laat staan?!” en ik daarop aarzelend “Nee” antwoordde, was ik zeker. Het komende jaar, 2019, wordt het jaar van alles mogen en niets moeten, ik zweer het. Het jaar van minder vergelijken. Het jaar van minder to do lijstjes. Het jaar van suggesties. Het jaar waarop ik mijn bucket list de vuilbak in smijt. Het jaar waarop ik de ene dag mij voorneem om topsporter te worden en de andere dag in de zetel hang en dat helemaal op en top oké is en ik daarvoor geen minder mens ben. Het jaar waarop ik ontdek wat er gebeurt wanneer ik vaker neen durf zeggen en mijn fomo en schuldgevoelens mee de vuilbak in worden gekieperd. Het jaar waarin ik doe waar ik goesting in heb, wanneer ik daar goesting in heb.

Voor 2019 wens ik jullie dan ook lege lijstjes. Het wordt prachtig, ik beloof het.

Milan

A couple of weeks ago Gillian and I took a little autumn trip to Milan. We had originally planned to visit Venice and catch a train to Milan, but circumstances decided otherwise with an airport strike, a cancelled flight and floodings in Venice. Nevertheless, we were provided with a couple of days away from daily life with ice cream, nice cafés and restaurants and lots of cool shops. My favourite bits included: LuBar, the duomo, eating cake and drinking tea at the Marchesi in the Galleria Victoro Emmanuell II and pistachio ice cream at GROM. I’ll take you on the trip through my photos if you like!

IMG_20181102_112705__01

IMG_20181102_113912__01

IMG_20181102_114856__01

IMG_20181102_154358__01

IMG_20181102_154156__01

IMG_20181102_151224__01

IMG_20181102_150847__01__01

IMG_20181103_115437__01

IMG_20181103_111023__01

IMG_20181102_170117__01

IMG_20181103_140711__01

IMG_20181104_112801__01

IMG_20181104_105806__01

IMG_20181103_171938__01

IMG_20181104_124039__01

IMG_20181104_122035__01

Côte d’Opale

A few weekends ago, my boyfriend and I took a little trip to the Opal coast in the Northern part of France, as a way to change up our yearly seaside trip. We usually go to the Belgian coast (Ostend) but decided on Boulogne-Sur-Mer. What a picturesque town, really! I didn’t have any expectations, but I was wrong. Especially the fortified old town is worth a visit with its smaller streets, cute houses and historic buildings. The city also houses the biggest aquarium in Europe, Nausicää. Gorgeous!

IMG_20180825_104447

IMG_20180825_105250

IMG_20180825_110345

IMG_20180825_111524

IMG_20180825_111519

IMG_20180825_112614

IMG_20180825_113615

IMG_20180825_112339

IMG_20180825_121149

IMG_20180825_121227

IMG_20180825_121429

IMG_20180825_140448

IMG_20180825_124734

We spent one day cruising along the coast all the way up to the Cap Blanc Nez and the Cap Gris Nez. We took advantage of having a car to drive to all the best viewpoints. It made for some amazing walks and even better vistas. On the way we also made a quick stopover at Wimereux, a quaint village that seemed deserted. Loved it!

 

IMG_20180826_101810

IMG_20180826_095300

IMG_20180826_101757

IMG_20180826_092638

IMG_20180826_092533

IMG_20180826_092630

IMG_20180826_092715IMG_20180826_102619

img_20180826_102251.jpg

IMG_20180826_112017

img_20180826_112042.jpgIt’s amazing how different the coast can be only an hour drive from Belgium! I’m pretty sure we’ll be back to discover some other parts of the French coast. Can’t wait.

If you have any tips on where to go next, let me know!

Regen

Het begint net te gieten wanneer mijn shift in de bibliotheek erop zit. Alsof de weergoden beslissen dat ik best nog efkes blijf. Ik besluit hun oordeel te negeren en begeef me al trippelend door de grote plassen naar de tramhalte. Mijn voeten worden zompig en wanneer ik wandel zuigen ze, slurp, slurp, het water gretig op.

De tramhalte is als een eiland in een bijna letterlijke zee. Tegen de stroom in, vind ik een plekje in het kotje. Alsof er een glazen wand is tussen mijzelf en de buitenwereld, kijk ik vanuit het hokje naar het park. Lekker binnen, denk ik. Gezellig, denk ik achtereenvolgens. Andere uitgeregende mensen volgen mijn voorbeeld snel. De een al wat beter gekleed op deze stortbui dan de andere. Ja, mevrouw met de slippers, ik heb het over jou. Maar iedereen is welkom in dit glazen kooitje van droogte. Het is hier lekker warm. Kom binnen, zet u. Samen op het veel te krappe bankje. Naast elkaar, ongeacht taal, religie, cultuur of huidskleur. Maar goed dat België zo’n regenland is, denk ik dan. En mijn zompige voetjes ben ik zo vergeten.

IMG_20180906_093208_230

Monday blues

It was with uncertainty that I bought this shirt dress, but it is definitely convinced that I write this blogpost! One thing I was sure about however, was the colour, which I still looooove. I also love the fit, it’s casual and loose but  I love that I can roll up my sleeves and that the waist ribbon makes it quite fitted. I thoroughly enjoyed pairing this shirt with some white accessories; these Nief Collectief earrings and casual (really grubby) Converse were a perfect match. Those Monday blues have never felt so great! :-)

Dress – Arket
Shoes – Converse
Earrings – Nief Collectief 

screenshot_20180820-195704-e1534788187796.jpg

screenshot_20180820-195712.jpg

screenshot_20180820-195652-1-e1534788139193.jpg

 

Screenshot_20180820-195725