Niet ok, wel gelukkig.

Potverdikke. Dat denk ik soms bij al dit geluk. Wat moet ik ermee?

Ik heb een vriend die mij in alles steunt en mijn grillen er (graag?) bijneemt. Ik heb een job gevonden waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en die ik super graag doe. Ik woon in een wereldstad en ik heb tijd en geld om die ten volle te ontdekken en benutten. Ik heb net een huis gekocht. Ik ben gezond. Ik reis graag en vaak. Ik heb een toffe vriendengroep waar ik regelmatig de nodige dosis humor mee beleef. Ik heb een kleine maar hechte familie die het goed met elkaar kan vinden. Ik ben 25 en heb nog mijn hele leven voor mij. Ik heb alles. Ik heb chance. En toch loopt er in die optelsom soms iets mis, denk ik.

Ik durf het bijna niet zeggen. Ik durf het bijna niet typen en nog minder uit te spreken. Ik wil het van de daken schreeuwen maar ik zwijg. Ik glimlach, ik houd mij in. Ik heb schrik voor wat anderen van me zullen denken. Ik ben niet ondankbaar, in tegendeel. Ik apprecieer alles wat zonneschijn in mijn leven brengt. Ik durf niet, maar ik doe het toch: potverdikke, wat moet ik met al dat geluk?

Soms lijkt het zo veel. Zo kwetsbaar. Zo makkelijk te vertrappelen, vaak door mijn eigen gepieker, dat wel. Door mijn eigen torenhoge eisen. Af en toe roept er iemand eens ‘halt’. En dan gaat het weer even beter. Sommige dagen is mijn eigen relativeringsvermogen voldoende aanwezig en trek ik het mij allemaal niet aan. Sommige dagen niet, en dan moet ik zeggen dat het niet goed met mij gaat. Maar nog vaker loop ik op die dagen eerst nog wat gefrustreerd tegen muurtjes aan, schop ik tegen wat schenen en besef ik pas wanneer mijn woede omslaat in verdriet, dat er weer iets schort.

Ik weet niet wat. Ik weet niet waarom. Ik weet niet altijd wanneer. Maar wat ik wel weet is dat het ok is om niet altijd ok te zijn. Niet ok, maar wel dankbaar, en toch gelukkig, in al zijn kleuren.

Helena Perez Garcia
© Helena Perez Garcia

To do lijst: NIETS

Een betoog voor het simpelere leven. Maar dan echt. Waar ik het meest mee geworsteld heb het voorbije jaar moet wel het volgende zijn. Balans vinden. Ik vind dat zo verschrikkelijk moeilijk. Ik moet mijn beste zelf zijn op het werk, moet een aantal keer per week sporten, moet gezond eten (en dan liefst nog wat creatief zijn in de keuken, ah ja), moet een blog bijhouden, moet zorgen dat mijn lief, vrienden en familie af en toe van mij horen, moet op de hoogte zijn van wat er gebeurt in de wereld, moet liefst ook nog minstens 40 boeken lezen, moet er goed uit zien en de mode volgen én dat moet dan ook nog eens in een spik en span huis. Ik moet, moet, moet. Of liever, moest.

Er is werk aan de winkel. Ik gooi mijn to do lijstjes niet zomaar uit het raam. Ik ben een lijstjesmaker van nature. Het goed willen doen zit in mijn aard. Het beter willen doen nog veel meer. Mezelf vergelijken met anderen, constant. Balans vinden is moeilijk. Ik zwerm continue over en weer. Het ene moment ben ik ervan overtuigd dat ik yogi wil worden. Elke dag yoga, ik kan dat. En op dag 3 lukt het niet. Ik werk laat en vind de energie niet meer om ook nog op mijn hoofd te gaan staan. Ik leg mij er dan maar bij neer, yogi word ik niet. Maar of ik me er ook echt bij neer leg? Nee, schuldgevoel knaagt aan mij. Telkens weer. Bij elke onmogelijke vooropgestelde doelstelling die ik niet haal voel ik mij minderwaardig. Ik ben er van overtuigd dat anderen dit vast wel doen, en mijn sociale media kanalen lijken mijn vermoedens te bevestigen. Ik weet dat dat volkomen quatch is en dat ik van die schone schijn niets moet geloven, maar komaan, er is toch zeker iemand die het beter doet dan ik? En die doelstellingen, wie stelt die? Ik. En, besef ik teleurgesteld en in de war, wat gebeurt er als ik de doelstelling niet haal? HE-LE-MAAL NIETS.

Dus toen mijn vriend mij (nogmaals) op de feiten drukte: “Gaat de wereld echt vergaan als je de afwas één avond laat staan?!” en ik daarop aarzelend “Nee” antwoordde, was ik zeker. Het komende jaar, 2019, wordt het jaar van alles mogen en niets moeten, ik zweer het. Het jaar van minder vergelijken. Het jaar van minder to do lijstjes. Het jaar van suggesties. Het jaar waarop ik mijn bucket list de vuilbak in smijt. Het jaar waarop ik de ene dag mij voorneem om topsporter te worden en de andere dag in de zetel hang en dat helemaal op en top oké is en ik daarvoor geen minder mens ben. Het jaar waarop ik ontdek wat er gebeurt wanneer ik vaker neen durf zeggen en mijn fomo en schuldgevoelens mee de vuilbak in worden gekieperd. Het jaar waarin ik doe waar ik goesting in heb, wanneer ik daar goesting in heb.

Voor 2019 wens ik jullie dan ook lege lijstjes. Het wordt prachtig, ik beloof het.

Regen

Het begint net te gieten wanneer mijn shift in de bibliotheek erop zit. Alsof de weergoden beslissen dat ik best nog efkes blijf. Ik besluit hun oordeel te negeren en begeef me al trippelend door de grote plassen naar de tramhalte. Mijn voeten worden zompig en wanneer ik wandel zuigen ze, slurp, slurp, het water gretig op.

De tramhalte is als een eiland in een bijna letterlijke zee. Tegen de stroom in, vind ik een plekje in het kotje. Alsof er een glazen wand is tussen mijzelf en de buitenwereld, kijk ik vanuit het hokje naar het park. Lekker binnen, denk ik. Gezellig, denk ik achtereenvolgens. Andere uitgeregende mensen volgen mijn voorbeeld snel. De een al wat beter gekleed op deze stortbui dan de andere. Ja, mevrouw met de slippers, ik heb het over jou. Maar iedereen is welkom in dit glazen kooitje van droogte. Het is hier lekker warm. Kom binnen, zet u. Samen op het veel te krappe bankje. Naast elkaar, ongeacht taal, religie, cultuur of huidskleur. Maar goed dat België zo’n regenland is, denk ik dan. En mijn zompige voetjes ben ik zo vergeten.

IMG_20180906_093208_230

Zaterdag

Ik neem de tram naar de stad. Dezelfde als altijd. Het is frisjes, dus ik zoek me een plekje in de zon terwijl ik wacht. Grappig, om zo iedereen op eenzelfde helft van het perron te zien staan. Een visuele reminder dat de zomer mensen dichter bij elkaar brengt, dat mensen steeds op zoek zijn naar warmte. Zonnige vierkante meters delen we graag.

Dit zijn mijn favoriete dagen. Die waarop het te koud is voor een t-shirtje en te warm voor een jas. Die waarop het weer niet goed weet of het nu nog zomer wil blijven of de herfst wil beginnen. Die waarop mensen beginnen denken dat ze dit jaar toch echt wel een nieuwe winterjas kunnen gebruiken. Die waarop mensen terugkomen van vakantiehuisjes, weer lijstjes beginnen maken voor het nieuwe schooljaar. Wanneer de winkels kaftpapier stockeren en pennenzakken en stickers en mappen. Beloftevolle dagen, waarop alles nog kan. Batterijen opgeladen, klaar voor een nieuwe start. En niet zoals nieuwjaar, waarbij beloftes vaak gemaakt worden met mislukking in het achterhoofd. Nee, echte, nieuwe, kakelverse dagen.

Met mijn tante lunch ik in de stad. Op ‘t gemak. We drinken koffie met koekjes. Winkeltje in, winkeltje uit. Het uur heb ik al lang niet meer in het oog. Ik koop een bos bloemen op weg naar huis. Plak wat herinneringen in een album. Ik lijm per ongeluk wat pagina’s aan elkaar, alsof de foto’s heimwee hebben naar elkaars aanwezigheid. Ik zie het zonlicht verschuiven in de kamer.

En weet je wat zo leuk is aan verhalen als deze, waarin niets gebeurt? Dat ze toch gebeuren.

Screen Shot 2018-08-11 at 21.27.26.png

Slow living in the Ardennes

This summer, after our big trip to NYC, which you can read about here , we decided to switch things up and go on a holiday in our own country for a change to unwind and relax to the fullest. So, I booked a tiny house in the Ardennes, the most foresty area in Belgium, without a wifi connection. It was delightful! We slowed down, we read (lots), we  cooked, we hung around, we went for walks, we watched dvd’s, we did all the things that disappear too easily from daily life because a to do-list gets in the way.

The place we spent these 5 days at, was perfect for it. I booked with two very friendly people called Chantal and Salva, who have converted this trailer into a proper tiny house for two. They paid attention to every small detail and almost everything is made out of wood. Cozy for sure, comfortable , yes, that too! The trailer is located in a small village called Trou de Bra, which is part of Lierneux. Not too far away you can find Spa, Trois Ponts and Coo. Although close to the renters, we were surrounded by nature. The garden that they created is perfectly suitable to enjoy these surroundings too: there’s a hammock, a barbecue, picknick table, etc. There was also a cute wood stove in the house which we didn’t use (30°C was plenty, thanks) but who knows, we might go back in winter to do it all again. In case you’re interested, the place is called Coeur de Roulotte and you can find more info about booking here.

Despite the small digital detox (I did log in once or twice when visiting the cities), I did take lots of photos because it’s what I love doing. An impression of our stay is what follows. Hope you enjoy! :-)

thumbnail_IMG_20180730_174704

thumbnail_IMG_20180730_121511

thumbnail_IMG_20180730_174523

thumbnail_IMG_20180730_174517

thumbnail_IMG_20180730_144001

thumbnail_IMG_20180730_205229

thumbnail_IMG_20180730_163130

thumbnail_IMG_20180730_193739

thumbnail_IMG_20180802_124648

thumbnail_IMG_20180731_143055

thumbnail_IMG_20180731_111437

thumbnail_IMG_20180730_175754

thumbnail_IMG_20180731_155247

thumbnail_IMG_20180802_143016

thumbnail_IMG_20180731_195200

thumbnail_IMG_20180801_141751

thumbnail_IMG_20180801_153646

thumbnail_IMG_20180801_144756

thumbnail_IMG_20180802_165247

thumbnail_IMG_20180731_085511

thumbnail_IMG_20180731_152044

thumbnail_IMG_20180801_164920_462

thumbnail_IMG_20180730_174914

thumbnail_IMG_20180730_174824

thumbnail_IMG_20180730_174934

Blog break

Hi everyone reading,

First of all, thanks for reading! I don’t know if there are many of you out there, but I thought it’d be nice to keep you in the loop. So here goes. Recently I haven’t really enjoyed blogging. I feel uninspired and disappointed with what I’m posting. I’ve skipped the monthly overviews a couple of times. I’ve been putting off writing up the ideas I do have and sometimes it even feels like a chore to sit down and start. That is not how my blog started when I think back on it, and that is not what I want my blog to become either.

On the plus side, I’ve found so many other things I’m interested in offline (baking, reading, cooking, our garden, doing absolutely NOTHING AT ALL, friend, family, exploring more of Brussels,…) that I’m happy to just wander down that path for a bit too.

729fe8336ff5f504dcf3e91fdbca186a
© Ward Brackett

So…, I’ve decided to take a bit of a break and not make any promises as to when or what I will be posting. I want my blog to remain a space that I can pour my creativity into and not one that drains my energy. So no more weekly music video’s, monthly overviews, etc. I’ll be posting whatever I want whenever I feel like it. And that may be quite irregular. There may be weeks without a blogpost and then there may be a week with a few. Whenever inspirations strikes!

I still have some blogpost scheduled that you’ll see appear, but from then on it’s all question marks. I hope you can all understand.

Definitely “see you later” though,

Silke

PS: You can still keep up with me on Instagram  and I’m forever available through e-mail, text or old skool letter :-)