Home

When I close my eyes

I think of summer

Of tickling feet with straws of grass

Of sipping lemon juice in the backyard

Of driving the car down the road barefooted

Just for fun

Of cooling whispers from the depths of your throat

Into the nooks and crannies of my mind

Of finding everything in a daisy

And letting go as the dandelion makes its own way

To nothing

Of strawberries that come with a side of wishing

And wanting for this to never end

Of linen fabric flailing in the hot breeze

Getting as faded as our memories

The extravagant feeling of an ice cube melting on my tongue

Of summery delights that don’t compare

And everything gone wrong

When I close my eyes

I think of summer

And how four walls never felt like home

As your two arms

Dandelion

Dandelion

Who knew

That falling in love could be

So easy

As if yesterday was today

And all days in between

And as easy as sneezing,

Blowing the fluffy sides of a

Youthful dandelion

The candles of a birthday cake

back on fire

Who knew

That falling in love could hit

So hard

And so wrong

Make so rightfully yours

Who knew that falling in love would be

So easy

As if yesterday was nothing that

Today could not fix

And all days in between

Eternity

As easy as

Breathing in the fluffy sides of a

Youthful dandelion

Feeling the softness

Take root

The leaves grow

Who knew

That falling in love would

Tickle

So much?

Today’s Heroines

Our mum. That’s how I know her. Greet Kinnaert. But besides the full time job of being my mum, she has had a full career as a nurse too. Something that she is very passionate about. And I see this every day. In light of my new series  I Think We Should See Other People, I wanted to let her talk about that. So here’s an interview, honest and no-nonsense.

Voor een Nederlandse versie: klik hier!

Mama

So, tell me about yourself. Who are you?

My name is Greet, I’m Silke’s and Sander’s mum. September this year I’ll have been married for 25 years. I’m originally from a small farmers’ village called Hakendover. I grew up there, on the farm, with my two brothers and my sister. One of my brothers is also my twin brother. That’s basically it. I don’t get a lot of free time, because I work full time. What I like to do most is going on holiday, sleeping in, going to the movies once in a while. Small things. Going to a wellness, shopping, reading, which I do mostly on holidays. That’s it. Pretty boring, I believe, no?

You’re a nurse by profession. How long have you been working as a nurse? Tell me a little bit more about your career path.

I’ve been working for almost 27 years. In July this year it will have been 27 years since I graduated as a nurse. First, I worked at the White-Yellow Cross, in home nursing. Then, I started at a nursing home; I was drawn towards it because it allowed working in teams. I worked there for 24 years. In those 24 years, I had a number of different tasks, too. First, I worked day shifts as a nurse. After a while I went into night shifts, after which I eventually became an adjunct- head nurse. After that, I left. I went to a different nursing home, where I worked for another 3 years. In that time, I also went back to studying, to become a head nurse, because well, there’s just always been this itch, you know. August this year, I will have been working at nursing home Oasis in Tienen, as a head nurse, for two years. So really, I’ve always worked with the elderly, and will continue to do so.

Why the elderly then? Because there’s a whole heap of other nursing branches to choose from?

Because it’s quite technical work, but not as technical as working in a hospital. And I really enjoy the contact I get with the elderly. I find it very enjoyable because  very often those are people with a certain wisdom that surrounds them.

Can you give an example of that?

I don’t know. I mean, even though you’re at a certain age, you keep learning new things, keep discovering. Life experience. If you knew now what I know today, which would be like me, only 20 years ago, you would have a totally different look on life. I think the older you get the less you worry about the nitty-gritty of things. Especially at the age that you usually end up in a nursing home. Everything’s just different. They no longer have to worry about work or other things.

You say you’ve worked both as a nighttime and daytime nurse. Is there a big difference between the two? Which of the two do you prefer?

Working night shifts, you don’t really get a lot of interaction with the residents. Or less in any case. There might be some good conversations with someone late at night, because you simply get more time. People might not be able to sleep, they lie awake racking their brains. That’s when, once in a while, you can have some fruitful conversations. But you shouldn’t keep them up at night either, of course (laughs).

Why did you choose this profession? Was it a “calling” as it is sometimes referred to or did you slowly move into it? Or did you choose nursing out of practical considerations, like job security?

Definitely not practical considerations. I kind of did slowly move into it, through a couple of previous volunteering experiences. When I was 18 I volunteered to help out with the recreational organisation of activities for the elderly at a nursing home. It was around the time I had to make a decision about what I wanted to do after high school. I didn’t have a clue. But by doing this over the summer holidays, I thought: “Why yes, maybe this is it.” I was allowed to help in taking care of the elderly. I still remember this one man (laughs) on the holiday camp. He seemed so old to me. It doesn’t feel that old anymore now… I’ve never forgotten this one man.

Why was that?

Odd but true, this man was very keen on me. I think he was in love with me, he cried when I had to go back home. Of course I didn’t base my decision solely on this, but it was certainly an experience that made quite an impression on me, the fact that those people are very much looking for friendship, affection. Maybe that’s what pulled me across. Other than that I was also part of a really fun team that organized the activities. And they told me at the camp that I was born to do this job. But in the end, I think it kind of has to be “calling” as it were; you have to love doing it. If you don’t like what you do, you won’t be doing it for very long. People can sense whether you enjoy your job or not, too.

What is the most important part of being a nurse to you?

To me, that is making sure you can take care of people the way you should be able to take care of them. To offer them a certain quality, the quality that they need and deserve. Also, what is important to me as well, is that I can be there for people, including my team. And what’s also important is that I can be myself, that I don’t have to lie to myself on the job. I have to find a certain joy at work. And a little bit of a challenge too. If I can’t find any of those, I’ll have to stop, it has to continue to be exciting (laughs)

So how does that translate to a regular day at work, this being able to offer quality and care?

I think it resonates through nursing tasks. When people ask me something, about their medication for example, they know that I am the one they can talk to, because there’s not that many nurses. If I get a question like that, or if I can fix a problem, I find that very important. And if, at the end of the day, I can go into one of the resident’s room and have a quick chat with them, even if it’s only for 2 or 3 minutes. Unfortunately, I’m not always able to do that.

I’m sure a lot of things happen at work? What’s the funniest or saddest thing that has ever occurred?

I always find it very sad when a couple comes to live at our nursing home and one of the two passes away. That’s always heartbreaking. What’s funny though, is when despite all the misery, we can still laugh about it all. When there’s yet another day when there’s not enough nurses on our floor, or when one of the residents has been up to no good; we have to be able to laugh about those things. Despite all the misery that crosses your path on that day. And that’s nice. But of course there’s also small things that are funny, like this little lady who comes into our office every morning and asks “So, how’s it going?” While in fact we should be the ones asking her!

With the recent cuts on healthcare, I’m sure work pressure is up, also in your department. How do you deal with this pressure? And how do you make sure your team remains functioning

I try to find power with those that do stay positive, despite all the pressure and continuous changes. That’s what makes my day. Even if it’s not all rainbows and butterflies, I try to see the positive in everything. I try to encourage my team even more, and praise them a little extra for all the effort they put in. And when it comes to me and work pressure: sometimes, I admit, I’m not very good in handling that. I don’t cope very well. But what is important, however, is that I have a bunch of great colleagues, other head nurses, and the managing board. If I’m ever no longer able to do rely on them, I think I’m done. And home of course, I have a safety net back at home which is very important to me.

Because of this same pressure, the popularity of the nursing profession may be in danger. There’s job security of course, but is there anything else that keeps you motivated and is there something you could say to motivate those that may be considering the profession?

To me, there is only one rule that applies to becoming a nurse: it has to be a sort of calling, like you mentioned before. If you’re only doing the job because of money, you won’t be doing it for a very long time. People, our residents, know very quickly who loves their job and who doesn’t, who works with their heart and who doesn’t. I, too, can immediately tell whether someone works for money or because they love what they do and are motivated.

Do you have anything else you would like to add?

I’m a very curious person; I’m also a bit of a control freak. I like to know everything. I like to keep things under control. That’s not always a good thing, because it’s not always possible to do so. I tend to have very high goals for myself, as well as for others.

Is that why you chose to become a head nurse?

Maybe partly, yes. Because I like to control everything just a little bit. A little bit! Yes, I like to be boss (laughs). You’re not actually going to put that in here, are you? People from work might actually be reading this, you know! I don’t know, it’s just this feeling that I have inside. I’ve tried to deny it, this urge to become a head nurse, but it’s impossible. This job is my job; it was made for me, no matter how hard it gets. It’s the best job I’ve ever had. Isn’t that wonderful?

What If

What if we fell upside down

And in love

What if our knees bent backward

What would our

Office chairs

Look like

What if I followed my heart

And never returned

What if water made things

Dry as deserts

What if I couldn’t stop thinking

About you

What if we spoke backward

And honestly

What if pi

Wasn’t 3,1415 and a bunch of numbers

I can’t remember anyway

What if I

Wasn’t what you expected and a bunch of ideas

You didn’t need

What if we didn’t know about space

And space between us was

Non-existent

What if chocolate was

Disgusting

(Improbabilities)

What if I had never met you

What if my world was turned completely

Upside down

Inside Out

Backwards and

Reversed

What if

That has already happened?

Heldinnen van vandaag

Ons moeder. Zo ken ik haar. Greet Kinnaert. Maar buiten het zijn van mijn prachtige mama heeft zij er al een hele carrière als verpleegster opzitten. Iets waar zij gepassioneerd mee bezig is. En dat zie ik elke dag. In het teken van mijn nieuwe serie I Think We Should See Other People, wou ik haar eens aan het woord laten. Een interview, eerlijk en oprecht.

For an English version: click here!

Mama.jpg

Vertel eens over jezelf. Wie ben je?

Ik ben Greet, de mama van Silke en Sander. Ik ben dit jaar in september 25 jaar getrouwd. Ik ben afkomstig van een klein boerendorpje, Hakendover. Ik ben daar opgegroeid, op een boerderij, met 2 broers en 1 zus, waaronder 1 tweelingbroer. Dat is het zoal. Ik heb niet zo veel vrije tijd, want ik werk fulltime. Het leukste is op vakantie gaan, lekker uitslapen, een keer naar de film. Eigenlijk kleine dingen. Een keer naar de wellness, gaan shoppen, lezen, maar dat is meer voor de vakanties. Dat is het. Saai, denk ik, niet?

 

Jij bent verpleegster van beroep. Hoe lang zit je al in het vak? Vertel eens over het verloop van je carrière.

Ik werk ondertussen al bijna 27 jaar. Juli dit jaar ben ik 27 jaar afgestudeerd. Eerst heb ik een jaar bij het Wit-Gele Kruis in de thuisverpleging gewerkt. Dan ben ik naar een woon- en zorgcentrum, een rusthuis, gegaan; dat trok mij meer aan omdat je dan in team kan werken. Niet intiem, maar in een team (lacht). Daar heb ik dan 24 jaar gewerkt. In die 24 jaar heb ik ook verschillende taken gehad; ik werkte eerst gedurende de dag als verpleegster, daarna een tijdje als nachtverpleegster en uiteindelijk ook als adjunct-hoofdverpleegster, waarna ik ben vertrokken. Toen ben ik naar een ander woon- en zorgcentrum gegaan, waar ik 3 jaar gewerkt heb. Ondertussen ben ik ook verder gaan studeren voor hoofdverpleegster want ja, de goesting bleef toch maar terugkeren om als hoofdverpleegster te beginnen. En vanaf dit jaar werk ik, in augustus, dan 2 jaar in woon-en zorgcentrum Oase in Tienen, als hoofdverpleegster. Eigenlijk ben ik reeds vanaf het begin met de oudjes begonnen, en ook blijven werken.

 

Waarom met de oudjes? Er zijn toch nog heel wat andere takken van de verpleegkunde?

Omdat het wel technisch werk is, maar niet zo technisch zoals in een ziekenhuis. En het contact met de ouderen, dat vind ik heel aangenaam. Deze mensen zijn vaak mensen die al een bepaalde wijsheid vergaard hebben.

 

Kan je daar een voorbeeld van geven?

Gewoon. Ook al ben je heel oud, je leert nog altijd dingen bij. Dat is levenswijsheid. Als jij nu moest weten wat ik nu weet, voor mij ongeveer 20 jaar geleden, zou je al heel anders staan tegenover het leven. Ik denk dat hoe ouder je wordt, hoe minder je je druk maakt over bagatellen, zeker op die leeftijd dat je in het rusthuis zit. Dat is anders. Zij maken zich geen zorgen meer over het werk of andere dingen.

 

Je zegt dat je als dag en nachtverpleegster hebt gewerkt. Is daar een groot verschil tussen? Welke verkiest jouw voorkeur?

Als je als nachtverpleegster werkt, heb je zeer weinig contact met de bewoners. Of toch minder. Wel kan je soms goede gesprekken met iemand hebben ‘s nachts, omdat je misschien iets meer tijd hebt. Dan kunnen de mensen soms niet slapen, en piekeren ze, en dan kan je af en toe een goed gesprek hebben. Maar het is ook niet de bedoeling dat je ze wakker houdt, natuurlijk.

 

Waarom heb je voor dit beroep gekozen? Was het een “roeping” zoals men dat ook wel eens noemt of ben je er eerder in gerold? Of was het eerder vanwege praktische overwegingen, zoals werkzekerheid?

Zeker geen praktische overwegingen. Ik ben er eerder ingerold, via vrijwilligerswerk; ik deed toen ik 18 jaar was een week animatie bij een soort rusthuis. Dat was toen ook de periode dat ik moest beslissen wat ik ging doen. Ik had daar geen benul van. Met dit in de vakantie te doen, dacht ik van “Ja, dit is het misschien wel.” Ik mocht daar dan ook zo voor een deel meehelpen. Ja, ik herinner mij nog altijd een man (lacht) op het vakantiekamp. Een heel oude man in mijn ogen, dik in de 70. Nu voelt dat niet meer zo oud. Die man ben ik nog altijd niet vergeten.

 

Hoe kwam dat dan?

Raar maar waar, maar die man had het dus heel erg voor mij. Die was verliefd op mij en die heeft heel erg geweend wanneer ik weer naar huis vertrok. Dat heeft natuurlijk mijn beslissing om verpleegster te worden niet gemaakt, maar het heeft wel indruk op mij gemaakt. Het feit dat deze mensen hunkeren naar vriendschap, wat affiniteit. Misschien heeft dat wel de doorslag gegeven. Verder had ik ook een leuke groep om de activiteiten mee te organiseren. En ze zeiden op dat kamp ook dat ik geknipt was voor de job, maar uiteindelijk is het toch wel een beetje een roeping; je moet het wel graag doen. Als je het niet graag doet, blijf je het niet doen. Mensen voelen ook heel erg aan of je het graag doet of niet.

 

Wat is voor jou het belangrijkste aan het verpleegster-zijn?

Voor mij is dat dat je kan zorgen voor de mensen zoals het MOET kunnen, zoals het zou moeten. Hen de kwaliteit kunnen bieden die ze nodig hebben. En ook, wat voor mij belangrijk is, is dat ik er kan zijn voor de mensen, voor het team. En dat ik mezelf kan zijn, dat ik mezelf niet hoef te verloochenen op de werkvloer. Ik moet eigenlijk werkvreugde hebben. Of een beetje uitdaging. Anders stopt het voor mij, het moet spannend blijven, he (lacht).

 

Hoe vertaalt zich dat dan naar een dag op de werkvloer, die zorg en kwaliteit kunnen bieden?

Ik denk vooral via verpleegkundige taken. Wanneer de mensen iets vragen, op medisch vlak, want daarvoor ben ik het aanspreekpunt, omdat er niet zoveel verpleegkundigen werken. Als ik zo’n vraag kan beantwoorden of zo’n zaak kan in orde kan krijgen, is dat al heel belangrijk. En als ik op het einde van de dag eens ergens kan binnengaan en even, als is het maar 2 of 3 minuten, een babbeltje kan slaan. Dit lukt spijtig genoeg niet altijd.

 

Daar gebeurt zeker allerlei op de werkvloer? Wat is er dan zoal het grappigste of het triestigste dat er gebeurd is?

Ik vind het altijd triestig wanneer er een koppel samen binnenkomt en één van de twee overlijdt. Dat is altijd heel triestig.

Wat er grappig is, is wanneer we ondanks alle ellende toch nog kunnen lachen. Wanneer er weer eens te weinig volk op de werkvloer staat, of als er eens een bewoner iets heeft uitgestoken, wanneer we daar dan toch nog mee kunnen lachen. Ondanks alle miserie die je op dat moment moet opvangen. En dat is fijn. Anderzijds zijn er ook kleine dingen, zoals bijvoorbeeld een dementerend vrouwtje dat elke ochtend binnenkomt en dan aan ons vraagt: “En, hoe is’ t ?” Terwijl wij dat eigenlijk aan haar zouden moeten vragen.

 

Met de besparing op de gezondheids- en welzijnssector, wordt de werkdruk ook vast bij jou op de werkvloer voelbaar. Hoe ga je daarmee om? Of hoe vang je dit op in je team?

Ik probeer mij vooral op te trekken aan de mensen die toch positief blijven, ondanks de werkdruk en alle veranderingen die er steeds aankomen. Dat maakt mijn dag. Ook al is het niet altijd zo rooskleurig, ik probeer uit alles toch iets positief te halen. Ik probeer mijn werkvolk nog meer te prijzen voor hun inzet. En wat mezelf en de werkdruk betreft: soms, dat geef ik toe, ben ik daar niet zo goed in. Ik kan daar niet goed tegen. Wat wel belangrijk is, is dat ik dan wel terecht kan bij collega’s, andere hoofdverpleegkundigen, en de directie. Wanneer ik dat niet meer kan, dan is het gedaan voor mezelf, denk ik. Plus thuis; mijn opvangnet thuis is heel belangrijk.

 

Door diezelfde werkdruk komt de populariteit van verpleegkunde misschien wel in het gedrang. Er is wel werkzekerheid maar is er nog iets waardoor jij gemotiveerd blijft of iets dat je zou kunnen zeggen dat anderen zou kunnen motiveren om voor verpleegkunde te kiezen?

Voor mij is er maar één regel die telt om verpleegster te worden; het is een beetje een roeping, zoals je zei. Als je het alleen maar doet voor de centen, houd je het niet vol. Misschien houd jijzelf het wel vol, maar dan waarschijnlijk ten koste van de patiënten. Dat is voor mij de enige regel. En de mensen, de patiënten, weten heel snel wie het graag doet en wie niet, wie het werk met zijn hart komt doen of niet. Ik voel dat zelf ook onmiddellijk aan. Ik heb dat heel snel door of iemand komt voor het geld of ook daadwerkelijk gemotiveerd is.

 

Verder zelf nog iets aan te vullen?

Ik ben ook heel nieuwsgierig; ik ben een beetje een controlefreak. Ik wil alles weten. Ik heb alles graag in de hand. Dat is natuurlijk ook niet altijd zo goed, want zo is en kan het niet altijd. Ik leg de lat voor mezelf hoog, maar ook voor anderen.

 

Is het daarom dat je er misschien ook voor hebt gekozen om hoofdverpleegster te worden?

Misschien wel voor een stuk, ja. Omdat ik toch graag alles een klein beetje naar mijn hand wil zetten. Een klein beetje… Ja, ik ben graag de baas (lacht). Dat ga je toch niet schrijven, zeker? De mensen van mijn werk lezen dat wel, he! Dat is gewoon een gevoel vanbinnen. Het is iets dat ik probeer te verdringen, die goesting om hoofdverpleegster te zijn, maar dat lukt niet. Deze job is míjn job, op mijn lijf geschreven, hoe zwaar het soms ook is. Het is de beste job die ik al ooit heb gehad. Schoon eh?