Wanneer er niet genoeg binnen aan een huis is

Ik zat vandaag op de trein. Lekker warm. Want buiten was het één van de koudste dagen van deze winter. Temperaturen onder nul. We glijden voorbij de achterzijden van de eerste Brusselse huizen. Eens Brussel binnengekomen zie ik iets vreemds.  Een waslijn met een horde aan gekleurde t-shirts. Gek, denk ik, om bij deze temperaturen je was te drogen te hangen.  Elke t-shirt wordt een statisch en stijve vlag in de wind die weigert te wapperen. Dan zie ik het. Een vierkanten constructie. Een bijeenraapsel van dozen en plastiek. Vier muren en een dak.

Nu weet ik waarom. Wanneer er niet genoeg binnen aan een huis is moet het buiten. De was buiten. De koude binnen. De deur altijd open. Was het buiten maar warm en binnen koud. De wereld binnenstebuiten gekeerd als een warme trui met fleece binnenin. Dan was er plaats genoeg, en iedereen in de huislijke warmte, altijd en overal.

Ana Frois
© Ana Frois

A fall breeze swept away more than I anticipated

It’s funny how you don’t see the falling of the leaves

but the barrenness of the trees surprises

It’s funny how you don’t see the light slipping away

but yet you notice the darkness of the hour

It’s funny how you don’t observe the days getting shorter

but evenings have never felt so long

It’s funny how you don’t notice the first moment you put on a scarf

until you feel the sudden chill creeping up your spine

It’s funny, the way the colours evolve,

the seasons change,

and time slipping away,

slowly

It’s funny, how life catches up with you

While you are doing dishes and deciding what to have for dinner

While making lunch boxes and booking summer holidays

While riding trains and making ways through crowds

While folding laundry and putting memories in boxes

It’s funny, this whole ticking of the time

The way life just

happens

bfffdaaae051a3865d470c1df2c1fcb0