To do lijst: NIETS

Een betoog voor het simpelere leven. Maar dan echt. Waar ik het meest mee geworsteld heb het voorbije jaar moet wel het volgende zijn. Balans vinden. Ik vind dat zo verschrikkelijk moeilijk. Ik moet mijn beste zelf zijn op het werk, moet een aantal keer per week sporten, moet gezond eten (en dan liefst nog wat creatief zijn in de keuken, ah ja), moet een blog bijhouden, moet zorgen dat mijn lief, vrienden en familie af en toe van mij horen, moet op de hoogte zijn van wat er gebeurt in de wereld, moet liefst ook nog minstens 40 boeken lezen, moet er goed uit zien en de mode volgen én dat moet dan ook nog eens in een spik en span huis. Ik moet, moet, moet. Of liever, moest.

Er is werk aan de winkel. Ik gooi mijn to do lijstjes niet zomaar uit het raam. Ik ben een lijstjesmaker van nature. Het goed willen doen zit in mijn aard. Het beter willen doen nog veel meer. Mezelf vergelijken met anderen, constant. Balans vinden is moeilijk. Ik zwerm continue over en weer. Het ene moment ben ik ervan overtuigd dat ik yogi wil worden. Elke dag yoga, ik kan dat. En op dag 3 lukt het niet. Ik werk laat en vind de energie niet meer om ook nog op mijn hoofd te gaan staan. Ik leg mij er dan maar bij neer, yogi word ik niet. Maar of ik me er ook echt bij neer leg? Nee, schuldgevoel knaagt aan mij. Telkens weer. Bij elke onmogelijke vooropgestelde doelstelling die ik niet haal voel ik mij minderwaardig. Ik ben er van overtuigd dat anderen dit vast wel doen, en mijn sociale media kanalen lijken mijn vermoedens te bevestigen. Ik weet dat dat volkomen quatch is en dat ik van die schone schijn niets moet geloven, maar komaan, er is toch zeker iemand die het beter doet dan ik? En die doelstellingen, wie stelt die? Ik. En, besef ik teleurgesteld en in de war, wat gebeurt er als ik de doelstelling niet haal? HE-LE-MAAL NIETS.

Dus toen mijn vriend mij (nogmaals) op de feiten drukte: “Gaat de wereld echt vergaan als je de afwas één avond laat staan?!” en ik daarop aarzelend “Nee” antwoordde, was ik zeker. Het komende jaar, 2019, wordt het jaar van alles mogen en niets moeten, ik zweer het. Het jaar van minder vergelijken. Het jaar van minder to do lijstjes. Het jaar van suggesties. Het jaar waarop ik mijn bucket list de vuilbak in smijt. Het jaar waarop ik de ene dag mij voorneem om topsporter te worden en de andere dag in de zetel hang en dat helemaal op en top oké is en ik daarvoor geen minder mens ben. Het jaar waarop ik ontdek wat er gebeurt wanneer ik vaker neen durf zeggen en mijn fomo en schuldgevoelens mee de vuilbak in worden gekieperd. Het jaar waarin ik doe waar ik goesting in heb, wanneer ik daar goesting in heb.

Voor 2019 wens ik jullie dan ook lege lijstjes. Het wordt prachtig, ik beloof het.