Het Smelt – Lize Spit

Geen tijd en energie om te lezen. Geen zin in. Te dik, te saai, te veel geworstel. Een boekendepressie. Dat had ik, tot voor kort, denk ik. Maar recentelijk vond ik (gelukkig!) mijn passie voor het lezen terug en sindsdien ben ik voor de tweede keer verliefd op het geschreven woord. Ik verslind opnieuw boeken dat het geen naam kent.

Eén van de boeken die mij terugbracht naar de wereld van het boek, is ‘Het Smelt’ van Lize Spit. Een boek over opgroeien, over je eigen stem zoeken in een wereld waar er te vaak op voorhand bepaald wordt wat je wel en niet kan of mag, zonder rekening te houden met eigen kunnen en kracht. Een boek over je mannetje staan, over complexe relaties in een simpel dorpsmilieu met een soms nog simpelere dorpsmentaliteit. Over op ontdekking gaan naar meer. Over grenzen en het overschrijden hiervan. Een boek dat heerlijk vlot leest, met veel herkenbare oer-Vlaamse taferelen. Eentje dat regelmatig doet denken “Ah dat ken ik” en eentje dat ondanks de herkenbaarheid toch nog doet verbazen en bij de keel grijpt. Even slikken.

En dan weer naar het volgende boek, de volgende wereld.

Screen Shot 2018-03-04 at 14.10.48.png

 

Brussel – tram 92

Ik kijk naar buiten en zie de wereld aan mij voorbijgaan. Letterlijk. De gebouwen schuiven van links naar rechts. Paleizen, dronkemanshuisjes, bakkerszaken, kleine kruidenierswinkels, gigantische herenhuizen. De stad is van iedereen. Mijn ogen voelen zwaar, en als ik niet oplet knijp ik de gebouwen plat tot spleetjes. Er wordt in mijn arm gepord. Een klein vingertje duwt putjes in mijn arm. Twee kleine grote bruine ogen turen me aan. “Tu sais parler?” Of ik praten kan. Het meisje heeft wat weg van een indiaantje, met haar twee vlechtjes en roze bolle wangetjes. Ze kirt van opwinding. “Tu sais parleeeer?”, vraagt ze opnieuw, deze keer met nadruk, en ze blijft me met nieuwsgierige ogen aankijken. “Oui” is alles dat ik uitkraam. Mijn Frans is niet zo goed. En toch, ja, ik kan praten. Als ik kon zou ik een grapje maken, maar mijn glimlach en éénwoordig antwoord lijken voldoende. De twee vlechtjes zijn tevreden. Ze port haar broertje aan, voor wie het niet zoveel lijkt uit te maken of ik dan wel kan praten of niet. Maar wanneer het meisje met de vlechtjes bevestigend knikt naar de jongen en zegt “Elle sait parler”, glimlacht hij stilletjes en opgelucht. Ik kan praten, en toch kijk ik soms liever de kat uit de boom. Ik observeer, leer mensen kennen voor ze weten wie ik ben. Ik zwijg en luister. En soms word je dan al snel “die stille”, ofzoiets gelabeld. Maar ik kan praten. Ik gebruik mijn woorden zuinig, ik verspil geen zuurstof . Ondertussen raast de tram verder, en duikt hij de grond in. Het wordt donker. Door het raam zie ik nog net een ander metrostel. Het stijgt op. Of zo lijkt het toch, want in de donker zijn de sporen en de lucht nauwelijks te onderscheiden. Alleen het metrostel steekt felgeel af. Even waan ik me in een scene uit Harry Potter. Ik glimlach. Ik kan praten, maar soms doe ik dat gewoon liever op papier.  Mali Fisher

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Illustration: Mali Fischer