Zaterdag

Ik neem de tram naar de stad. Dezelfde als altijd. Het is frisjes, dus ik zoek me een plekje in de zon terwijl ik wacht. Grappig, om zo iedereen op eenzelfde helft van het perron te zien staan. Een visuele reminder dat de zomer mensen dichter bij elkaar brengt, dat mensen steeds op zoek zijn naar warmte. Zonnige vierkante meters delen we graag.

Dit zijn mijn favoriete dagen. Die waarop het te koud is voor een t-shirtje en te warm voor een jas. Die waarop het weer niet goed weet of het nu nog zomer wil blijven of de herfst wil beginnen. Die waarop mensen beginnen denken dat ze dit jaar toch echt wel een nieuwe winterjas kunnen gebruiken. Die waarop mensen terugkomen van vakantiehuisjes, weer lijstjes beginnen maken voor het nieuwe schooljaar. Wanneer de winkels kaftpapier stockeren en pennenzakken en stickers en mappen. Beloftevolle dagen, waarop alles nog kan. Batterijen opgeladen, klaar voor een nieuwe start. En niet zoals nieuwjaar, waarbij beloftes vaak gemaakt worden met mislukking in het achterhoofd. Nee, echte, nieuwe, kakelverse dagen.

Met mijn tante lunch ik in de stad. Op ‘t gemak. We drinken koffie met koekjes. Winkeltje in, winkeltje uit. Het uur heb ik al lang niet meer in het oog. Ik koop een bos bloemen op weg naar huis. Plak wat herinneringen in een album. Ik lijm per ongeluk wat pagina’s aan elkaar, alsof de foto’s heimwee hebben naar elkaars aanwezigheid. Ik zie het zonlicht verschuiven in de kamer.

En weet je wat zo leuk is aan verhalen als deze, waarin niets gebeurt? Dat ze toch gebeuren.

Screen Shot 2018-08-11 at 21.27.26.png

A fall breeze swept away more than I anticipated

It’s funny how you don’t see the falling of the leaves

but the barrenness of the trees surprises

It’s funny how you don’t see the light slipping away

but yet you notice the darkness of the hour

It’s funny how you don’t observe the days getting shorter

but evenings have never felt so long

It’s funny how you don’t notice the first moment you put on a scarf

until you feel the sudden chill creeping up your spine

It’s funny, the way the colours evolve,

the seasons change,

and time slipping away,

slowly

It’s funny, how life catches up with you

While you are doing dishes and deciding what to have for dinner

While making lunch boxes and booking summer holidays

While riding trains and making ways through crowds

While folding laundry and putting memories in boxes

It’s funny, this whole ticking of the time

The way life just

happens

bfffdaaae051a3865d470c1df2c1fcb0

Alle tijd is kostbaar

De regen tikt op de ruit, terwijl ik knus en gezellig binnen zit. Warm. Huiselijk. Tussen mij en het glas zit een wereld van verschil. Ik zie de mensen voorbij wandelen. Sommigen gehaast om de regen te ontwijken en hun kapsel niet in de war te brengen. Anderen kan het niets schelen, een attitude die ik wel kan hebben. Een bliksemschicht voert mij naar een andere realiteit. Twee verdiepingen hoger zit een oud vrouwtje op dezelfde plek als ik naar buiten te kijken. Ze ziet dezelfde mensen ook. Zijzelf  is niet gehaast, ze heeft tijd, iets waar ik soms zo ademloos naar snak. En toch, ik benijd haar niet. Ik bedenk dan dat ik nog uren, dagen, ja-ren tijd heb. De mevrouw van het derde waarschijnlijk niet.

Soms troost ik mij aan de gedachte dat zij nu ook ziet wat ik zie. De mensen op straat, de regendruppels, het haasten, het leven van anderen. Ik stel me voor dat zij dan een nipje van haar theetje neemt. Dat ze het ook warm heeft, en knus en gezellig in een zeteltje voor haar venster zit. Dat ze wijselijk glimlacht om de onwetendheid en naïviteit van ieder die jonger is dan zijzelf. Dat ze zucht, niet van opluchting of vermoeidheid of ergernis, maar van geluk. Zij heeft het allemaal gezien, gedaan, beleef, geleefd. In mijn verbeelding knipoog ik naar haar. Alsof we een soort van geheime verbintenis hebben. Zij weet het.

We nippen gelijktijding aan onze tas thee. Nu, nu delen we tijd.

tumblr_ojy4ppKETC1qfdrwso1_500

Home

When I close my eyes

I think of summer

Of tickling feet with straws of grass

Of sipping lemon juice in the backyard

Of driving the car down the road barefooted

Just for fun

Of cooling whispers from the depths of your throat

Into the nooks and crannies of my mind

Of finding everything in a daisy

And letting go as the dandelion makes its own way

To nothing

Of strawberries that come with a side of wishing

And wanting for this to never end

Of linen fabric flailing in the hot breeze

Getting as faded as our memories

The extravagant feeling of an ice cube melting on my tongue

Of summery delights that don’t compare

And everything gone wrong

When I close my eyes

I think of summer

And how four walls never felt like home

As your two arms

Vanaf nu schrijf ik in onuitwisbare inkt
Ik ben zeker
Als potloodvegen vervaag ik niet langer

Ik ben de woorden die ik altijd had willen schrijven
De werkelijkheidwording van een wens
Soms voelt het fijn, dit worden van een mens
Een geheel van onbeantwoorde vragen

Vanaf nu schrijf ik in onuitwisbare inkt
Ik ben zeker
Ik besta zeker