Bovenaards

Zij moet het ook gezien hebben
Hoe de astronaute haar haren kamde met bubbels en lucht
Hoe haar haren wezen naar onontdekte streken
Hoe haar haren als buitenaards zeewier zwaaiden van
“Hallo, hier ben ik”
Zij moet het ook gezien hebben en gedacht
Dat zelfs zwaartekracht geen te duchten tegenstander zou zijn
De tram beweegt haar haren heen en weer
Heen en weer
Op en neer
Maar reiken naar de sterren doet ze zelf

— Silke

Verity Grace
© Verity Grace

 

A fall breeze swept away more than I anticipated

It’s funny how you don’t see the falling of the leaves

but the barrenness of the trees surprises

It’s funny how you don’t see the light slipping away

but yet you notice the darkness of the hour

It’s funny how you don’t observe the days getting shorter

but evenings have never felt so long

It’s funny how you don’t notice the first moment you put on a scarf

until you feel the sudden chill creeping up your spine

It’s funny, the way the colours evolve,

the seasons change,

and time slipping away,

slowly

It’s funny, how life catches up with you

While you are doing dishes and deciding what to have for dinner

While making lunch boxes and booking summer holidays

While riding trains and making ways through crowds

While folding laundry and putting memories in boxes

It’s funny, this whole ticking of the time

The way life just

happens

bfffdaaae051a3865d470c1df2c1fcb0

Home

When I close my eyes

I think of summer

Of tickling feet with straws of grass

Of sipping lemon juice in the backyard

Of driving the car down the road barefooted

Just for fun

Of cooling whispers from the depths of your throat

Into the nooks and crannies of my mind

Of finding everything in a daisy

And letting go as the dandelion makes its own way

To nothing

Of strawberries that come with a side of wishing

And wanting for this to never end

Of linen fabric flailing in the hot breeze

Getting as faded as our memories

The extravagant feeling of an ice cube melting on my tongue

Of summery delights that don’t compare

And everything gone wrong

When I close my eyes

I think of summer

And how four walls never felt like home

As your two arms

Vanaf nu schrijf ik in onuitwisbare inkt
Ik ben zeker
Als potloodvegen vervaag ik niet langer

Ik ben de woorden die ik altijd had willen schrijven
De werkelijkheidwording van een wens
Soms voelt het fijn, dit worden van een mens
Een geheel van onbeantwoorde vragen

Vanaf nu schrijf ik in onuitwisbare inkt
Ik ben zeker
Ik besta zeker

 

Liefde is poëzie // Poëzie is liefde

Jouw aanwezigheid is als een gedicht

Dat ik opnieuw en opnieuw en opnieuw

En opnieuw

Lezen wil

 

Een meerlagig liefhebben

Een ambiguïteit van woorden

Een nevelig bestaan van begrijpen

Een gedempt verdriet over verliezen

Een eigenaardig aanschouwen

Een pluraliteit aan betekenisgeven

 

Een gelukkig ben ik gelukkig

 

En gelukkig ben ik