Zaterdag

Ik neem de tram naar de stad. Dezelfde als altijd. Het is frisjes, dus ik zoek me een plekje in de zon terwijl ik wacht. Grappig, om zo iedereen op eenzelfde helft van het perron te zien staan. Een visuele reminder dat de zomer mensen dichter bij elkaar brengt, dat mensen steeds op zoek zijn naar warmte. Zonnige vierkante meters delen we graag.

Dit zijn mijn favoriete dagen. Die waarop het te koud is voor een t-shirtje en te warm voor een jas. Die waarop het weer niet goed weet of het nu nog zomer wil blijven of de herfst wil beginnen. Die waarop mensen beginnen denken dat ze dit jaar toch echt wel een nieuwe winterjas kunnen gebruiken. Die waarop mensen terugkomen van vakantiehuisjes, weer lijstjes beginnen maken voor het nieuwe schooljaar. Wanneer de winkels kaftpapier stockeren en pennenzakken en stickers en mappen. Beloftevolle dagen, waarop alles nog kan. Batterijen opgeladen, klaar voor een nieuwe start. En niet zoals nieuwjaar, waarbij beloftes vaak gemaakt worden met mislukking in het achterhoofd. Nee, echte, nieuwe, kakelverse dagen.

Met mijn tante lunch ik in de stad. Op ‘t gemak. We drinken koffie met koekjes. Winkeltje in, winkeltje uit. Het uur heb ik al lang niet meer in het oog. Ik koop een bos bloemen op weg naar huis. Plak wat herinneringen in een album. Ik lijm per ongeluk wat pagina’s aan elkaar, alsof de foto’s heimwee hebben naar elkaars aanwezigheid. Ik zie het zonlicht verschuiven in de kamer.

En weet je wat zo leuk is aan verhalen als deze, waarin niets gebeurt? Dat ze toch gebeuren.

Screen Shot 2018-08-11 at 21.27.26.png